Sri Lanka

Tuesday, December 20, 2016

මේ තරම් සියුමැලිද කළුගල්




ඔන්න කාලෙකට පස්සෙ ආයෙම අපි බුවනෙකබා වෙනුවෙන් ලියන්න ලැබුන එක ලොකු සතුටක්. මම හිතන්නෙ අවුරුද්දකට විතර පස්සෙ තමයි නැවතත් මේ විදියට එකතු වෙන්න ලැබුනෙ. හැමදාමත් අපිත් එක්ක ඉන්න යාලුවෝ හැමෝටම ගොඩක් ස්තූතියි.

අපි පේරාදෙණිය සරසවියෙන් ඇරඹුම සනිටුහන් වෙච්ච ගීත බොහොමයක් ලියුව. ඔන්න නැවතත් අපි පේරාදෙණිය සරසවියට යන්නයි යන්නෙ. මේ සිද්ධිය මම දැනගත්ත ප්‍රවීන ගීත රචක ධම්මික බණ්ඩාරයන් මුනගැහුන වෙලාවක. ඔහු තවත් ලස්සන කතා ගොඩක් කිවුව. ඒවත් අපි පසුවට බෙදාගනිමු. මේ ඒවා අතරින් ගොඩක් සුන්දර එකක්.

එක්තරා වසරක පේරාදෙණි(මෙය ේරාදෙණියදැයි කැළණියදැයි මට හරි හැටි මතක නැත) සරසවියට එනව ශිෂ්‍යෙයෙක්. සාමාන්‍යයෙන් සරසවියෙ මුහුණ දෙන සියලුම සිදුවීම් වලට ඔහුත් සම්බන්ධ වෙනව. පළමු වසර සාමාන්‍ය විදියට ගෙවිල යනව. ඔහුගෙ කණ්ඩායමේ අනිත් බොහෝ අය වසර අවසන් වෙනවත් එක්කම ප්‍රේම සම්බන්ධතා ආදිය පටන් ගන්නව. නමුත් මොහු හැම දෙයක් ගැනම ටිකක් වෙනස් විදියට හිතන කෙනෙක්. මොහුගෙ ඒ විදියෙ සම්බන්ධතා මුකුත් ඇති වෙන්නෙ නෑ.

දෙවෙනි වසරත් එක්කම සමූහයේ කට්ටිය විනෝද චාරිකාවක් සංවිධානය කරනව. ගමන යන්න යොදාගන්නෙ අනුරාධපුරය සහ පොළොන්නරුව. ඉතින් කට්ටිය ගමන යනව. ඒ ඒ තැන් වල කට්ටිය ඇවිදින්න යනකොට ඉතින් එක එක්කෙනා එක එක ලෝක වල. ආදර සම්බන්ධකම් තියෙන අය ඒ ඒ ලෝක වල. ඒත් මොහු මේ තිබෙන ඉදිකිරීම් දිහා මේ නටඹුන් දිහා බලන්නෙ වෙනස් විදියකට. මේ හැම තැනකටම යනකොට ඔහුට දකින්න ලැබෙනව දුටුගැමුණු රජ විසින් කරවන ලදී.. වළගම්බා රජු විසින් කරවන ලදී... පරාක්‍රමබාහු විසින් කරවන ලදී... ආදී ලෙස සටහන් වුන පුවරු. ඔහු හිතනව මේ අයගෙ නම් ගහල තිබුනට ඇත්තටම ඔවුන්ද මේව කලේ. කවුද ඇත්තටම මේව කරපු කලා ශිල්පියා. ඒ නිහඩ කලා කරුව ගැන වචනයක්වත් කතා කරන්නෙ කවුද. ඔවුන් නිහඩවම සේවයක් කරල මියැදිලා යනව.

 මේ කාරණාවත් හිතේ තියන් යන ඔහු නේවාසිකාගාරයට ගිහින් කොලේක මෙන්න මේ පද පේළිය සටහන් කරනව.
            මේ තරම් සියුමැලිද කළු ගල්
            සිතන්නටවත් බැරි නිසා
            මම ගියා අවුකන බුදුන්ටත්
            දෑස් දුන් මිනිසා සොයා

ගොරහැඩි කළු ගලක් ඔපමට්ටම් කරමින් මතු කො‍ට ඇති උත්තරීතර සම්බුද්ධ ගුණ මහිමය අවුකන ප්‍රතිමාවහන්සේගෙන් ලෝකයට ම පෙන්වයි. දස දහස් නෙත් සිත් සනහන ප්‍රතිමාවහන්සේ පසුපස සැඟ වී ඇති ඉතිහාසය කෙබන්දක් විය හැකි ද? කළා වැව නිර්මාණය කළ ධාතුසේන රජුගේ අවසන් ඉරණම වූයේ කළා වැවේ වැව් බැම්මට ම තබා මැටි ගසා මරා දැමීමයි. ටජ්මහල නිර්මාණය කළ නිර්මාණකරුවාට සාජහන් දුන් තෑග්ග ඔහුගේ දෙනෙත් අන්ධ කිරීමයි. අවුකන ප්‍රතිමා වහන්සේ පසු පස එවැනි අනුවේදනීය කතා පුවතක් පැවති නොහැකි ද? මේ පිළිබඳ සංවේදී කතා පුවතක් ජනශ්‍රැතියේ එයි. මෙවැනි උසස් කළා නිර්මාණ පසුපස වසං වී ගිය යථාර්තය ගී පද රචකයා මතු කරයි. සත්‍ය වශයෙන් ම එය කළාකරුවෙකුගේ ජීවිතයයි. මොහු හිතින් මේ ඉතිහාසය සොයාගෙන යනව. ඔහු යනව මේ කලා කරුව හොයාගෙන. ඔහුට මේ කලා කරුවාව මුනගැහෙනව බොහොම අපුරු තැනකදි.

කළා වැව ළඟ ඉළුක් හෙවනක
            මැටි පිලක පැදුරක් එලා
            රිදුම් පිරිමදිමින් බලයි ඔහු
            මැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා

                                   
මේ නම් අපි පිළිගැනීමට අකමැති සත්‍යයයි. මේ කලාකරුවා හැම විටකම සරළ දිවි පෙවෙතක් ඇති ගැමියෙකි. කලා වැව ඉතාමත් සන්සුන් ගැමි පරිසරයකි. ඒ අසල ඉලුක් අතුරපු පැලක මැටි පිලක්මත පැදුරක් එලාගෙන ජීවිතයේ සැදෑ සමය ගෙවමින් ඉන්න මේ අපූරු මිනිසා තමයි ඔහුට හමු වෙන්නෙ. ඔහුගෙ හිතේ මොනාද ඇත්තටම තියෙන්න. ඔහු ඉතාමත් විශිෂ්ඨ ලෙස තමන්ගෙ නිර්මාණය කලාට ඔහු හොදින්ම දන්නව තමන්ට කිසි දිනකත් නිසි ගෞරවය නොලැබෙන බව. අතීතයේ ඇතිවුන රිදුම් තමන්ම සිතින් සනසගනිමින් ඔහු ජීවිතයේ අනිත්‍යය තමයි මෙනෙහි කරන්නෙ. රිදුම් පිරිමදිමින් බලයි ඔහු...මැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා.... යනුවෙන් රචකයා ලියන්නෙ එයයි.

ඉසුරුමුණියේ ඔබ තැනූ
පෙම්බරිය කොතැනද කියා
මා ඇසූ විට හිනැහුණා ඔහු
තවම තනිකඩ යැයි කියා

ඇත්තටම කලා කරුවා සිතුවම් කරන්නෙ කැටයම් කරන්නෙ ඔහුගෙ ජීවිත අත්දැකීම නොවෙයි. ඔහු කැටයමට නගන්නේ ස්වකීය සමාජ දර්ශනයයි. මොහුගේ ජීවිතය තුළ බොහෝවිට බොහොම ඛේදනීය ඉරණමක් තියෙන්නට පුළුවන්. විරහව වේදනාව විදින පුද්ගලයෙක් වෙන්නට පුලුවන්. නමුත් ඔහු එ ඛේදාන්තය අප අතරට ගෙනෙන්නට කැමැති කෙනෙකු නොවෙයි. ඔහු තම සිතේ දුක සගවාගෙන අපේ සිත් සැනසීමට ප්‍රයත්න දරනව. එකයි රචකයා මේ විදියට ලියන්නෙ....

අපිත් අහල බලමු මේ අපූරු කලාකරුවා අපිටත් හමු වෙයිද කියල...

මේ තරම් සියුමැලිද කළුගල්

සිතන්නටවත් බැරි නිසා

මම ගියා අවුකන බුදුන්ටත්

දෑස් දුන් මිනිසා සොයා



කළා වැව ළඟ ඉළුක් හෙවනක

මැටි පිලක පැදුරක් එලා

රිදුම් පිරිමදිමින් බලයි ඔහු

මැරෙන ඉපදෙන රළ දිහා



ඉසුරුමුණියේ ඔබ තැනූ

පෙම්බරිය කොතැනද කියා

මා ඇසූ විට හිනැහුනා ඔහු

තවම තනිකඩ යැයි කියා


ගායනය :- සුනිල් එදිරිසිංහ
පද         :- රජීව් වසන්ත වෙල්ගම
සංගීතය :- දර්ශන රුවන් දිසානායක


බලන්නකො ගීතය







Thursday, May 5, 2016

එරබදු උදානය 2016 රාත්‍රී වොලිබෝල් තරගාවලිය


එරබදු උදානය 2016 රාත්‍රී වොලිබෝල් තරගාවලිය

එරබදු උදානය 2016ට සමගාමීව පවත්වපු රාත්‍රී වොලිබෝල් තරගාවලිය 2016.04.14 දින ඉතාමත් සාර්ථකව පැවැත්වීමට අපිට හැකියාව ලැබුණ. මෙහිදී ජයග්‍රහණය ලබාගත්තෙ යාපහුව - පයිලිගම බුවනෙකබා යෞවන සමාජයේ ජ්‍යෙෂ්ට කණ්ඩායම. ඒ වගේම අනු ශූරතාවය දිනාගත්තෙ දුමින්ද නිරෝෂන් ප්‍රමුඛ විවාහක කණ්ඩායම. ඒ වගේම තුන්වන ස්ථානය දිනාගත්තෙ ආරක්ෂක අංශ වල සේවය කරන නිවාඩු ලබා පැමිණ සිටින කණ්ඩායම. ඒ දියලුම දෙනාට බුවනෙකබා අපේ සුභපැතුම් පිරිනමන අතර මේ කටයුත්ත සාර්ථක කරගැනීමට දායක වුන සියලුම දෙනාට අපගේ ගෞරවණීය ස්තූතිය.....




















ආවර්ජනා වැඩිහිටි සුහද හමුව 2016.04.13


ආවර්ජනා වැඩිහිටි සුහද හමුව
 
යාපහුව - පයිලිගම ප්‍රදේශයේ වැඩිහිටිම 50 දෙනෙක් තමයි අපි මේ වැඩසටහනට සම්බන්ධ කරගත්තෙ. ප්‍රදේශයේ ඉතිහාසය ගොඩනගපු ඒ සුන්දර මිනිසුන්වඅගය කරල ඒ කාලෙ එකට වැඩ කරපු මිනිස්සු එකට එකතු කරල සුහදව කතා බහ කරන්න අවස්ථාවක් සලසලා දීල ඔවුන්ව සතුටු කරන එක තමයි අපේ එකම අරමුණ වුනනේ. ඉතින් මේ වැඩසටහන් සාර්ථක කරගන්න අපිට ගොඩක් දෙනෙක් උදව් උපකාර කලා. ඒ හැමෝටම ගොඩක් ස්තූතියි...






















Sunday, December 20, 2015

මහගම සේකරයන් මලක් ගැන කිවුව කතාවක්





තාත්ත මළාට පස්සෙ
අම්මයි මායි රැකුනෙ මල් විකුණලා
ඔහොම ඉන්නකොට ඉන්නකොට....
අම්ම අසනීප උනා දවසක්දා
පහුවෙන්දා උදයේ
ලස්සන මලක් පිපිල ලේ පාටට
අම්ම මට කීව
අද කොහේවත් යන්න එපා
ගෙදරට වෙලා ඉදපන්
ගෙරට වී මම හිටිය
අම්මට බේත් ගන්ඩ නෑ සල්ලිත්

ඒඅතරෙ ඔහු ආව
මල් කඩේ මුදලාලි
ඔය මල මට දෙනවද කඩා ගන්නට
බේත් ගන්ඩ ඕනෑ තරම් සල්ලි දෙන්ඩ

ඒ මල මම විකුනන්ට නොවේ හිටියෙ
ඒ උනාට
මම ඉඩ ඇරිය මල කඩන්ඩ
එයා දුන්න සල්ලි වලින් බේත් අරන්
අම්මට මම පෙව්වා
අම්ම එළි වෙනකල් ඉකි ගහ ගහ ඇඩුවා

ඊට පස්සෙ
අයිත් මල් පිපුනෙම නෑ
මාත් ලෙඩා උණා
කන්ඩ නැතුව කන්ඩ බැරුව
අපි දෙන්න ඇඩුවා හරියට
මම අම්මා බදාන අම්මා මා බදාන
ඒ එක්කම මට ඇහුනා හීන් හඩින්
කවි ගීයක් මා ඇතුලත්
ඒ කුස තුළ
ඒ කවි දියවෙලා ගියා ඊට පස්සෙ
ආයිත් මම ඇඩුවා
බැරිම තැනදි මම හිතුවා
මීට පස්සෙ නෑ අඩන්නෙ
හොදටම හිනාවෙනව
හිනාව පණ යනකල්

මේ කතාව තමයි අද දවසෙ ගොඩක් දරුවන්ගෙ කතාව. මගේ මතකය නිවැරදි නම් මේ කවි පෙළ තියෙන්නෙ මහගම සේකරයන්නෙ නොමියෙමි කාව්‍ය සංග්‍රහයේ. ඉතින් මේ කතාව ලියන්න හිතුනෙ අද වැඩියෙන්ම අපිට අහන්න ලැබෙන්නෙ මේ වගේ සිදුවීම් නිසා. පැහැදිලිවම අම්ම තාත්ත ළග නැතුව අසරන වුන කුඩා දරුවන් නරුමයන් අතින් දූෂණයට ලක් වෙලා කුඩා කාලෙදිම දරුවන් බිහි කරණ අවස්ථා කොපමණ නම් තිබුණද. මේ හැම දේකටම මැදි වෙන්නෙ ගොඩක් දුප්පත් දරුවන්. 

මේ කවි පන්තියෙ තියෙන්නෙත් ඒ වගේ දුප්පත් දරුවෙකුගෙ කතාවක්. තමන්ගෙ පියා නැතුව අන්ත අසරණ භාවයට පත් වෙන අම්මෙක් සහ දුවෙක්. බොහොම අමාරුවෙන් තමයි ජීවිතය ගැට ගහගන්නෙ. ඒ අතරෙදි අම්ම අසනීප වෙනව. අසනීප වුන අම්මට බේත් ටිකක් අරන් දෙන්නවත් සල්ලි නැහැ. ඒ කතාවෙ කියනව අපි ජීවත් වුනා මල් විකුණල කියල. මට දැනෙන විදියට නම් මේ අම්ම දරුව වෙනුවෙන් ඇග විකුණන තත්වයට පත් වෙලා. දරුව ඒක දන්නව.

ඒ අතරෙදිම තමයි මේ දරුව වැඩි වියට පැමිණෙන්නෙ.

පහුවෙන්දා උදයේ
ලස්සන මලක් පිපිල ලේ පාටට

ඉතින් මේ අම්ම කවදාවත් තමන්ගෙ දරුවව තමන්ගෙ තත්වයට දාන්න ඉදල නැහැ. එත් එක් පුද්ගලයෙක් එනව මේ ගෙදරට. කවි පන්තියෙ ඔහුව හදුන් වන්නෙ මල් කඩේ මුදලාලි කියල. ඇත්තටම මොකක් ද මේ මල් කඩය. මේ දරුවගෙ අම්ම ඇග විකුණන රස්සාව කරල තියෙන්නෙ මේ මනුස්සය හරහා. ඒකයි හේතුව.
මේ අම්මවත් මේ දරුවවත් අසාවක් නෑ දරුවව මේකට යොමු වෙනව දකින්න. ඒත් අම්ම අසනීපෙන් බේත් ගන්න නැතුව වේදනා විදිනකොට දරුවට වෙන කරන්න දෙයක් නෑ. දරුවට සිද්ධ වෙනව මේ පාපතරයාගේ ගොදුරක් වෙන්න. 

ඒ මල මම විකුනන්ට නොවේ හිටියෙ
ඒ උනාට
මම ඉඩ ඇරිය මල කඩන්ඩ

ඒ වෙනුවෙන් ඔහු දුන්න සල්ලි වලින් තමයි ඇය අම්මට බේත් අරන් දෙන්නෙ. එත් අම්මට ඒක දරාගන්න බැහැ. නමුත් ඔවුන් දෙන්නම මේ කුරිරු සමාජය විසින් අසරණ කරල. අන්තිමේදි ඇයට දරුවෙක් ලැබෙන්න එනව මේ සිදුවීම නිසාම.

ඒ එක්කම මට ඇහුනා හීන් හඩින්
කවි ගීයක් මා ඇතුලත්
ඒ කුස තුළ

ඉතින් මේ තමයි අද අපේ රටේ බොහොමයක් දැරිවියන්ට සිදුවෙලා තියන විනාශය. හැම දිනකම වගේ මෙහෙම දේවල් අහන්න ලැබෙනව.  ඒත් මාධ්‍යයට නිරාවරණය වන්නෙ සිදුවීමි කිහිපයක් පමණයි. එත් එහෙම නොවන සිදුවීම් සිය දහස් ගණනක් අද රටේ සිදුවෙනව. මට මතකයි මගේ සහොදරියගෙ රාජකාරි වැඩකට යන්න වුනා එක ගෙදරකට. ඒ ගෙදර හිටිය මැදි වියේ ගැහැණු කෙනාගෙ මනුස්සය මිය ගිහින්. දුව බැදල. ඒත් බලනකොට දුවටත් දරුවෙක් ලැබෙන්න අම්මටත් දරුවෙක් ලැබෙන්න. ඒ දරුවො දෙන්නටම තාත්ත මේ දුවගෙ මනුස්සයමයි. එ ගමේ වැඩි හරියක් ඒ විදියෙ සිදුවීම් තමයි සිදු වෙලා තියෙන්න. ඒ අය ගානක්වත් නැතුව ඒව කියනව. තාත්තල අතින් දුවල දූෂණය වුනා ඒවා, අයියලා අතින් නන්ගිලා දූෂණය වුනා ඒව අනන්තයි. ඒත් ඒ එක සිදුවිමක්වත් පොළිසියට නම් යන්නෙ නැහැ. ඒව දැන් ඒ මිනිස්සුන්ට සාමාන්‍ය දේවල් වෙලා. 

ඉතින් අපි මේ සටහන තියන්නෙ අපිටත් වගකීමක් තියනව අපේ රටේ අනාගතය භාරගන්න ඉන්න මේ මල් කැකුළු අකාලයේ විනාශ වෙල යන්න ඉඩ නොදී රැකගන්න අපිටත් මොනයම් හෝ දෙයක් කරන්න පුළුවන්නම් අන්න ඒ දේ නොසුබටව අපි කරන්න ඕන. මේ අකලට මිලින වන මල් කැකුළු ඒසේ වීමට නොදී අනාගතය වෙනුවෙන් ඔසවා තබන්න අපි හැම විටම උත්සාග ගනිමු...