Sri Lanka

Monday, November 23, 2015

ඓතිහාසික යාපව්ව රජමහා විහාරයේ වර්ෂික කඨින පුණ්‍ය මහෝත්සවය

 මෙවර ඓතිහාසික යාපව්ව රජමහා විහාරයේ වර්ෂික කඨින පුණ්‍ය මහෝත්සවය පයිලිගම ග්‍රාමයේ මූලිකත්වයෙන් ඉතාමත් උත්කර්ශවත් අයුරින් පවත්වන්නට යෙදින. කඨින චීවරය රැගත් රථ පෙරහැර 2015.11.21 දින සවස පයිලිගමින් ගමන් ආරම්භ කල අතර යාපව්ව රජමහා විහාරයේ සතරපේරුවේ දායක ගම්මාන වන දුනුපතගම, යාපහුව, කදුබඩගම, ගොඩහිටිගම ආදී ගම් හරහා වීදි සන්චාරය කොට නැවතත් පයිලිගම ග්‍රාමයට පැමිණ ආනන්ද මහතාගේ නිවසේ කඨින චීවරය සදහා සකස් කල වස්ත්‍රය තැන්පත් කරන ලදී. මේ රථ පෙරහැර සදහා යතුරුපැදි, ත්‍රීරෝද රථ, වෑන් රථ, ට්‍රැක්ටර් ආදී රථ වාහන විශාල සංඛ්‍යාවක් සහභාගී වූ අතර 300කට අධික දායක පින්වතුන් පිරිසක් ද සහභාගී විය. එමෙන්ම අප වීදි සන්චාරය කරන ලද සියලුම ගම්මාන වලින් වැලිතලප, අලුවා, කැවුම් කොකිස් ආදී සියල්ල සපිරි තේ පැන් සන්ග්‍රහ අප වෙත පිරිමන ලදී. ඒ සදහා දායක වූ සියල්ලන්ට අපගේ කෘතඥ පූර්වක ස්තූතිය පරිනමමු.

පසුදින පාන්දර 5ට ආනන්ද මහතාගේ නිවසින් ගමන් ආරම්භ කර කඨින චීවරය රැගත් කණ්ඩායම තම හිස මතින් යාපව්ව රජමහා විහාරය කරා වැඩම්මවූහ. එදින ස්වාමීන් වහන්සේලා විසි නමකට දහවල් දානය පිළිගැන්වූ අතර පසුව කප්රුක් පූජාව සහ කඨින චීවර පූජාව පවත්වන ලදී. මෙදින මේ පින්කම සදහා සියලුම ගම් වලින් පැමිණි පිරිසට පයිලිගම ගම්වාසීන් විසින් දහවල් ආහාරය ද පිරිනමන ලදී.


මේ පින් බලයෙන් දැනට රෝගාතුරව කොළඹ ජාතික රෝහලේ ප්‍රතිකාර ලබන ඓතිහාසික යාපව්ව රජමහා විහාරධිපති මීගම්මන සිරිරතන හිමියන්ට ඉක්මන් සුවය ලැබේවායි ප්‍රාර්ථාන කරන අතර මේ පින්කම සාර්ථක කර ගැනීමට අපිට උදව් උපකාර කළ සියලුම දෙනාට නිදුක් නිරෝගී සුවය ලැබේවායි බුවනෙකබා අපි ප්‍රාර්ථනා කරමු.

කඨින චීවරය රැගත් පෙර ගමන් රථය



රථ පෙරහැරට සහභාගී වූ සෙනවිරත්න මහතාගේ ට්‍රැක්ටරය



රථ පෙරහැර ගමන් කරන අතරතුර අපේ කැමර ඇසට හසුවූ අයරු


මග දෙපස රැදී සිටි පින්වතුන් කටින චීවරයට පඩුරු පූජා කරමින්


රථ පෙරහැර


කිඨින චීවරය වැඩම්මවූ රථයේ අතුලත



කඨින චීවරය ආනන්ද මහතාගේ නිවසේ තැන්පත් කල පසු



බුවනෙකබා අපි පළතුරු පූජාව සදහා පලතුරු වට්ටි සකස් කරමින්



පාන්දර කඨික චීවරය පයින් වැඩම්මවන අතරතුර


පාන්දර කඨික චීවරය පයින් වැඩම්මවන අතරතුර

පාන්දර කඨික චීවරය පයින් වැඩම්මවන අතරතුර


දහවල් දානය


දහවල් දානය


අටපිරිකර පූජා කිරීම


කප්රුකට පූජා කල භාන්ඩ පින්කම අවසානයේ එක්රැස් කල අපේ කණ්යම












Friday, November 13, 2015

යුද්ධයෙන් ඇසෙන ඔබ නෑසූ කතා




පොඩි නිහැඩියාවකින් පස්සෙ අයෙමත් ලියන්න හිතුන. මේ නිහැඩියාවට හේතුවත් කියන්න ඕන මොකද ඒක කාලිනව හැමෝටම වැදගත්. මගේ නැන්ද පහුගිය කාලෙ දියවැඩියාව නිසා ගොඩක් අසනීප වෙලා රෝහල් ගත කරලයි හිටියෙ. රෝගය ධරුණු වෙලා කකුලෙ තුවාල ඇවිත් දකණු කකුල ඉවත් කරන්න සිදු වුනා. ඉතින් අපි ආදරෙන් මතක් කරනව අපේ හිතවතුන්ට මේ දියවැඩියා රෝගය පිළිකාවක් තරම්ම භයනකයි. දැන් දැන් තියන ඉක්මනින් දිරවන කෑම බීම නිසා ඕනම වයසක ඉන්න කෙනෙකුට මේක වැළදෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසා අපි හැකි පමණින් කෑම බීම වලින් ප්‍රවේසම් වෙන එක තමයි වඩාත්ම සුදුසු. මම යෝජනා කරනව හැමෝටම අඩුම තරමින් මාස තුන හතරකට සැරයක්වත් ලේ පරීක්ෂාවක් සිදු කරගන්නවනම් වඩාත් සුදුසුයි කියල. රුපියල් 100ක් වගේ සුළු මුදලක් මේකට වියදම් වෙන්නෙ.


ඉතින් අපි අද මේ ලියන්න තෝරගත්තෙ පහුගිය වසර තිහක කුරිරු යුද්ධය අතර මැද්දෙ අපිට නෑසුන කතා කීපයක් ඔයාල එක්ක බෙදා ගන්න. මේවා අපි උපුටා ගත්තෙ සුනිල් මාධව ප්‍රේමතිලක මහත්තයගෙ ජීවිතය සුන්දරයි පොතෙන්. එතුමන්ට අපේ හදපිරි ස්තූතිය පිරිනමනව මෙවන් වූ සංවේදී දේවල් අපිත් එක්ක බෙදා හදා ගත්ත එකට.

                                                            ******************

1990 ජූලි 04

අත පිරෙන්න දාන්න පාට පාට වීදුරු වළලු ගෙන්න කියල මල්ලිගෙ දුව හැමදාමත් ඇවිටිලි කළා. වළලු ටික අතේ දමාගෙන ඇය ගේ පුරා දුව යද්දි මතු වූ සිළිං සිළිං හඩත් සමග කලකට ඉහතදී මගේ මිත්‍රයෝ කී කතාවක් මතකයට ආව.

පොළොන්නරුව පැත්තේ සුංගාවිල කියන පුංචි ගම්මානයට දවසක් උතුරේ කොටි ආව. ගම්මුන් ඒ මේ අත පැන ගියා. එක් නිවසක සිටි අම්මා සමග පුතුන් දෙදෙනා එක් පැත්තකට දුව ගියා අතර අවුරුදු දෙකක් පමණ වයසැති දියණිය ඔසවාගත් තාත්තා තවත් පැත්තකට පැන ගියා.

දුවගෙන යන අතර පුංචි දියණිය රහසෙන් තාත්තාට මෙහෙම කියල තියනව.

"තාත්තෙ හෙමින් යන්න. වළලු සද්දෙ එනවා."

ඒ සමගම වෙඩි හඩ ඇසුණ අතර තාත්තා දුවත් සමග පදුරක සැගවුනා.

අන්තිමේ දි ඒ පවුලෙන් ඉතිරි වූයේ ඒ තාත්තාත් දුවත් පමණයි.

මහ ලොකු කතාවක් නොවුණත් සිළිං සිළිං හඩ මැදින් මගේ හිතට සිහින් වේදනාවක් දැනුණා..

1992 පෙබරවාරි 14

අද කීර්ති කී කතාවකින් මගෙ හද සසල වුණා. ඔහු කීවේ උතුරේදී වෙඩි වැදී මිය ගිය භටයෙකුගේ සාක්කුවේ තිබූ ලිපියක් ගැනයි.

ලිපිය ලියා අවසන් කොට තිබුණේ නැහැ. එහි මෙසේ සදහන්ව තිබුණා.

"ආදරණීය අම්මේ,
ඊයේ මම ආවා. අම්මා දුන් සුරය බෙල්ලෙන් ගලවා ඉනේ බැදගත්තා. සුරය බෙල්ලෙ තියනවා දැක්කහම මේ ගොල්ල මට විහිළු කළා. අම්මා.......


***************************

මේව එතරම් ලොකු කතා නොවන බව ඇත්ත. ඒත් කොයි තරම් දේවල් හදවතට දැනෙනවද මේ පුංචි කතා කියවනකොට. මේ කුරිරු යුද්ධයෙන් දරුවන් අහිමි වුන දෙමව්පියෝ, බිරිදෑවරු කොයි තරම් තාමත් වැළපෙනවද. ඒ අතීතයට අපේ හදවත් කොයි තරම් සාප කරණවද. අපි පේ හිටපු ජනාධිපත් මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමන්ට, ත්‍රිවිධ හමුදාවට පෙළීසියට සිවිල් ආදරක්ෂක බලකායට හදවතින්ම ස්තූතිවන්ත විය යුතුයි මේ කුරිරු යුද්ධය අපේ මව් බිමෙන් අතුගා දැමීම පිළිබදව. මේ දේශපාලනික කියවීමක් නොවෙයි. යුද්ධය පිළිබදව අප හදවතට දැනෙන දේයී.